Nils Groede staat op het punt te promoveren tot doctor in de natuurkunde. De avond voor de verdediging van zijn proefschrift ontmoet hij Tobias Fenne, een musicus die hij ooit tot zijn (zogezegde) vrienden mocht rekenen. Voor Nils is dit het moment om terug te denken aan wat voorbij is, vooral dan waar het zijn relatie betreft met pianiste Hella Roukens. Hij had haar ontmoet in de schermclub waar hij als student wel eens kwam. In breed uitvloeiende zinnen, die verraden met hoeveel inlevingsvermogen Stephan Enter de persoonlijke geschiedenis beschrijft van twee mensen die tot elkaar 'veroordeeld' lijken, worden Nils' herinneringen opgeroepen. Altijd heeft, zo ontdek je als lezer al vlug, op hun relatie een vorm van onvermogen gewogen die uiteindelijk tot de definitieve breuk moest leiden. Eens Nils zijn onhandige schroom, die hem aanvankelijk zelfs zover bracht dat hij Hella voorhield een relatie te hebben met een zekere Simone, van zich heeft afgelegd, koestert hij zich in de 'comfortabele tweepersoons cocon' waar zij zich hebben in teruggetrokken. Hella begrijpt, ziet bijna letterlijk waar hun relatie moet op stuklopen: "Het lijkt wel of jij nooit echt in het moment zelf kunt leven. Maar je leeft ook niet naar een toekomst toe -- tenminste niet dat ik merk. Ik vraag me wel eens af of je niet bent blijven hangen in de tijd dat we nog niets met elkaar hadden". Nils vergezelt Hella op haar tochten door Nederland, waar ze huisconcerten verzorgt -- de beschrijving ervan levert mooie pagina's op die op een ironische manier het kleinburgerlijke spel rond kunst ontmaskeren. Lichtjaren (de titel verwijst naar de mooie jaren die Nils met Hella beleefde, maar hoogstwaarschijnlijk ook naar de onoverbrugbare afstand die altijd tussen hen is blijven bestaan) is, zonder direct op te vallen, een niet onverdienstelijke roman over liefde en relaties. [Jooris Van Hulle]

Als natuurkundige Nils Groede aan de vooravond van zijn promotie een bekende van jaren geleden ontmoet, maakt dat herinneringen los aan zijn relatie met de pianiste Hella Roukens. Met veel nostalgie en spijt blikt hij uitgebreid terug op een voorbije liefde en komt hij tot de wrange conclusie, dat hij als bètaman te gevoelsarm, analytisch en monomaan is geweest om deze kostbare liefde in stand te houden. Lichtjaren is hij verwijderd gebleven van zijn gevoelens voor haar. De roman gaat over een overbekend thema: hoe iemand via een queeste probeert zijn problemen (menselijk tekort, problematische relaties) op te lossen. In gedragen volzinnen en vele uitweidingen wordt ook een beeld opgeroepen van allerlei milieus, zoals gedreven musici, brallerige studenten, wereldvreemde sterrenkundigen, welgestelde families, buitenissige familieleden en brutale restaurantbezoekers. Nils Groede lijkt met zijn ondoordringbaarheid en geringe daadkracht op de vele jongens en jongemannen in Enters debuut, de verhalenbundel 'Winterhanden' (2000). De vele bewonderaars daarvan zullen in 'Lichtjaren'* waarschijnlijk die kernachtige stijl missen. Geheel herziene druk. Paperback, kleine druk.