Op een dinsdag in april komt de wereld van Bas op zijn kop te staan. Zijn 17-jarige zus Lena heeft beslist dat ze "niet gemaakt is voor het leven" en maakt er een eind aan. Bas wordt ongewild meegesleurd op een emotionele rollercoaster van verdriet en schuldgevoelens. Gelukkig is er Tristan, zijn beste vriend, die hem door dik en dun probeert te steunen. Het enige probleem is: wat zeg je tegen iemand die kampt met een bodemloos verdriet?

100 Procent Lena werd door Stefan Boonen geschreven in opdracht van de Werkgroep Verder, een vzw die werd opgericht voor nabestaanden na zelfdoding. Boonen slaagt erin om via woorden in het hoofd van het jongere broertje te kijken. Door de levendige en beklijvende beschrijvingen van verwarring, verdriet en kwaadheid, is het niet moeilijk voor de lezers om zich in te leven. Bovendien is het taalgebruik goed afgestemd op de doelgroep zonder dat er nadrukkelijk naar hen toe wordt geschreven.

Het boek start bij de laatste ochtend met Lena en eindigt enkele maanden later als het gezin voor het eerst zonder haar op reis vertrekt. Het verhaal is helder opgebouwd en de korte flashbacks, die Lena aan de lezer voorstellen zoals ze was ("100 % Lena") geven het geheel meer diepgang. Hoe beter je Lena leert kennen, hoe meer je gaat meeleven met de achterblijvers. Boonen houdt zich doorheen het verhaal waarheidsgetrouw aan de verschillende fasen van verliesverwerking bij kinderen. Opvallend en realistisch daarbij zijn de pogingen van het hoofdpersonage Bas om zichzelf weg te cijferen: "Voor mij is er niemand. Dat hoeft ook niet. Voor ma en pa is het het ergst." Toch wordt doorheen het verhaal duidelijk hoezeer ook Bas iemand nodig heeft en hoe diep het verdriet in hem huist.

De vormgeving van het boek is geslaagd en grijpt de lezer van bij het begin naar de keel. De eerste bladzijde al geeft de wereld op zijn kop weer: een zwarte bladzijde met een witte tekst die ook tijdens Lena's begrafenis wordt voorgelezen. De overige illustraties van Geert Bosschaert zijn abstract en bieden daardoor geen echte ondersteuning van de tekst. Maar door het overwegende gebruik van grijs- en zwarttinten treffen ze wel goed de sfeer.

Dit boek is niet alleen een aanrader voor mensen in gelijkaardige situaties en voor klasgenoten van broers of zussen van iemand die zelfmoord heeft gepleegd, het is ook een heel mooi jeugdboek, dat vooral lezers die houden van emotioneel geladen literatuur zal boeien. De Werkgroep Verder werkt momenteel een lessenpakket uit om met het boek aan de slag te gaan in de klas. [Evelien Lombaert]

De 12-jarige Bas (ik-figuur) blikt terug op het te korte leven van zijn zus Lena, die op 17-jarige leeftijd zelfmoord pleegt. Gedurende het rouwproces komen er wel wat kleine aanknopingspunten naar boven; een heldere reden komt er uiteindelijk niet. De verwerking kost veel pijn en moeite. Lange wandelingen met hond Mozart en gesprekken met een oude buurman verlichten zijn verdriet iets. En de dagelijkse dingen en vriendschappen gaan, hoe onwezenlijk soms ook, gewoon door. Een (zelf)hulpboek, waarin alle aspecten van de onduidelijkheden na de zelfgekozen dood van een naaste een rol spelen. Verdriet, wanhoop, woede, onbegrip, kortom elke emotie strijdt om voorrang in de hoofdpersoon. Ook zijn ouders maken veel door en gaan op hun eigen wijze met de dood van hun dochter om. Dit maakt het boek gevoelsmatig tot nogal zware kost, al is overal geprobeerd de taal geserreerd en begrijpelijk te houden. Ook belangstellende lezers die dit niet hebben meegemaakt, kunnen daardoor op verhaalniveau toch een en ander meebeleven. Hoofdstukken zijn verdeeld in tekstblokken; een ruime interlinie en brede marges zorgen voor een royale bladspiegel. Illustraties in zwart-wit variëren tussen abstracte knipsels en silhouetten. Vanaf ca. 12 jaar.