Boek
Nederlands

Honger : de geschiedenis van mijn lichaam

Roxane Gay (auteur), Lette Vos (vertaler)
+1
Honger : de geschiedenis van mijn lichaam
×
Honger : de geschiedenis van mijn lichaam Honger : de geschiedenis van mijn lichaam

Honger : de geschiedenis van mijn lichaam

Roxane wordt op jonge leeftijd seksueel misbruikt, schaamt zich, raakt geblokkeerd en geïsoleerd. Om zich veilig te voelen gaat ze eten en wordt steeds dikker. Op latere leeftijd vindt zij haar eigenwaarde.
Titel
Honger : de geschiedenis van mijn lichaam
Auteur
Roxane Gay
Vertaler
Lette Vos
Taal
Nederlands
Oorspr. taal
Engels
Oorspr. titel
Hunger : a memoir of (my) body
Uitgever
Amsterdam: De Bezige Bij, 2017
267 p.
ISBN
9789023474616 (paperback)

Besprekingen

Kwetsbaarheid is een recht

Essay. Zwaarlijvige mensen worden in onze samenleving behandeld als paria's. De Amerikaanse feministe Roxane Gay schrijft haar persoonlijke verhaal neer en pleit voor respect. Veerle Vanden Bosch

'Zal ze in de lift passen? Hoeveel trappen zal ze moeten nemen om op de interviewlocatie te raken? Is er een comfortabele stoel voorhanden, die geschikt is om haar 1,90 meter grote, supermorbide obese lichaam te dragen?' Dit is geen fragment van een Weight Watchers-sketch uit het satirische tv-programma Little Britain, maar een begeleidende tekst die de Australische website Mamamia in juni plaatste bij een podcastinterview met de Amerikaanse schrijfster, academica en feministe Roxane Gay (42) over haar boek Honger. Een boek dat uitgerekend ten strijde trekt tegen dit soort laatdunkendheid. De website excuseerde zich en haalde de tekst offline, maar het is tekenend voor hoe diep onze minachting en aversie tegenover dikke mensen in onze cultuur zitten ingebakken. 'Dit is een geschiedenis van mijn lichaam en mijn honger', schrijft Gay in de inleiding van haar boek. 'omdat het verhaal van een lichaam als het mijne doorgaans genegeerd, weg…Lees verder

Dit is ongemakkelijk om op te schrijven, en over zulk ongemak gaan haar memoires: Roxane Gay is erg dik.

Succesvolle cultuurcriticus schreef met Honger een boek over lichamelijke onzichtbaarheid.

'Alsjeblieft', twitterde Roxane Gay onlangs. 'Vertel me niet hoe verschrikkelijk de reacties op mijn artikel zijn. Ik lees geen reacties. Ik hoef het niet te weten.'

De 43-jarige feministische schrijver, cultuurcriticus en universitair hoofddocent publiceerde vorige week een opiniestuk in The New York Times naar aanleiding van de onthullingen over Harvey Weinstein. 'Beste mannen, het gaat ook om jullie', schreef ze. Vrouwen moeten steeds maar weer getuigen over hun ervaringen met seksuele intimidatie en erger, aldus Gay. Mannen reageren dan steevast geschokt en verrast, maar beginnen zich al snel zorgen te maken over zichzelf. We zijn niet allemaal zo, klinkt het dan, bang dat het op hen afstraalt. 'Wat mannen niet willen zien', schreef Gay, 'is dat er in elk geval zo veel roofdieren zijn dat vrouwen zich in allerlei bochten wringen om zichzelf te beschermen.' Vijftienhonderd mensen reageerden op de site van de krant, veelal man…Lees verder

Het leefbare voorbij

Toen ze bekende een slechte feministe te zijn, verscheen Roxane Gay in onze contreien op de radar.

In haar boek `Bad Feminist' gaf ze toe dol te zijn op rapmuziek waarin vrouwen als wegwerpsekspoppen worden bezongen, een hekel te hebben aan huishoudelijke taakjes, orgasmes te faken en van romantische komedies te genieten. Professionele feministen moeten niet zo streng zijn, vindt ze, en de hand reiken naar de vrouwen die hun culturele gevoeligheden misschien niet delen, maar de beweging wel het hardst nodig hebben. Nu is er `Honger', een persoonlijk verhaal over Gays overgewicht. Dat kan maar twee kanten opgaan, vrees je: een dappere overwinning op het vet à la Koen Crucke, of een tranerig slachtoferverhaal. Gelukkig is geen van beide versleten narratieven haar stijl. `Honger' leest als een reeks nachtelijk bij elkaar gepende dagboekfragmenten. Maar die ogenschijnlijk losse stijl verbergt dat Gay haar boek slim heeft opgebouwd. `Ieder lichaam heeft een eigen verhaal. Bij dezen bied ik het mijne aan, een geschiedenis van mijn lichaa…Lees verder

Wie het lichaam schaadt, verwondt de geest, zo blijkt uit de jeugdervaringen van de auteur (1974), Amerikaans feministe, columniste en docente. Op haar twaalfde wordt zij het slachtoffer van een groepsverkrachting, wat grote gevolgen heeft voor de rest van haar leven. De jonge Roxane vertelt niemand wat haar is overkomen, bang voor de reacties van haar omgeving. Tegelijk ontwikkelt ze een negatief zelfbeeld, wordt verlegen en eenzaam. De enige troost vindt zij in eten. Haar steeds dikker wordende lichaam wordt onaantrekkelijk en enerzijds een veilige plek, maar aan de andere kant een gevangenis, waaruit niet meer valt te ontsnappen. Roxane, die op haar dieptepunt 262 kg weegt, ontwikkelt zich niettemin tot tekstschrijver en docent en leert zichzelf te accepteren zonder het sociaal gewenste slanke lichaam. Uitvoerig beschrijft ze hoe het is om te leven met overgewicht; hoe zware mensen publiek bezit zijn die voortdurend worden bekritiseerd en het onderwerp van gesprek zijn. Scherpzinni…Lees verder

Over Roxane Gay

Roxane Gay (Omaha, Nebraska, 15 oktober 1974) is een Amerikaans feministisch schrijfster, cultuurcriticus en universitair hoofddocent. Boeken van haar hand zijn: Ayiti (een korteverhalenbundel uit 2011), Bad Feminist (een essaybundel uit 2014), An Untamed State (een roman uit 2014), Difficult Women (een kortverhalenbundel uit 2017) en Hunger (memoires uit 2017). Veel van haar teksten gaan over feministische en raciale kwesties, vanuit het perspectief van haar persoonlijke ervaringen met ras, genderidentiteit en seksualiteit. Haar schrijfstijl wordt gekenmerkt door eenvoud en directheid; ze confronteert op een toegankelijke en inzichtelijke manier onderwerpen als identiteit en privilege. Haar werk is vertaald uitgegeven in het Nederlands, Duits, Zweeds en Turks.

Gay is opinieschrijfster voor The New York Times, oprichtster van Tiny Hardcore Press, essayredacteur voor The Rumpus en mederedacteur bij het collectief voor literaire …Lees verder op Wikipedia