Boek
Nederlands
Drempeltijd, de “tijd die na zeker tijdstip moet verlopen alvorens iets gaat werken of van kracht wordt” (Van Dale), is een tussentijd. De ene kamer verlatend, in de andere nog niet aanbeland: Lucienne Stassaert balanceert opnieuw meesterlijk op haar fijn gesponnen poëtisch koord. Doorheen haar indrukwekkende œuvre gaf zij zichzelf te kennen als iemand die uitdrukking geeft aan spanningen, angste
Titel
Drempeltijd / gedichten Lucienne Stassaert ; tekeningen Tony Mafia en Lucienne Stassaert
Auteur
Lucienne Stassaert
Illustrator
Tony Mafia
Taal
Nederlands
Editie
1
Uitgever
Leuven: P, 2011
67 p. : ill.
ISBN
9789079433759 (paperback)

Besprekingen

Lucienne Stassaert is zich in Drempeltijd meer dan ooit bewust van de tijd die haar nog rest. De ouderdom leidt tot sereniteit en een dieper inzicht in het bestaan, maar tegelijk bij momenten ook tot onbegrip. Die drempelervaring doet echter geen afbreuk aan het humanitaire engagement van de dichteres. Integendeel, Stassaert blijft zich inzetten voor haar visie op de mens en de werkelijkheid, met een bewogenheid die respect afdwingt. In Drempeltijd zijn zo onder meer enkele gedichten opgenomen over het leven in de gevangenis. Op een cynische wijze wordt de genadeloze opsluiting hier gecontrasteerd met de manier waarop via televisie permanent alle gruwelen van de mensheid op de gevangenen worden losgelaten. De overvloed aan informatie verhoogt het besef van isolement en verlatenheid. Schijnbaar observerend legt de dichteres zo de zwakheden van ons moderne penitentiaire systeem bloot.
Tegelijk echter blijft de draagwijdte van haar visie niet beperkt tot die specifieke…Lees verder
De dichteres is zich in haar jongste bundel meer dan ooit bewust van de tijd die haar nog rest. De ouderdom leidt tot sereniteit, maar ook tot onbegrip. Die drempelervaring doet geen afbreuk aan haar humanitair engagement. Integendeel, ze blijft zich inzetten voor haar visie op mens en werkelijkheid, met een bewogenheid die respect afdwingt. In deze bundel zijn onder meer gedichten opgenomen over het leven in de gevangenis. Schijnbaar observerend legt de dichteres de zwakheden van ons moderne penitentiaire systeem bloot. Ook in andere verzen blijkt hoezeer ze het opneemt voor onmondige schepsels. Dat doet ze in een gedrongen, beeldrijke lyriek waardoor de gedichten nauwer aansluiten bij de postexperimentele erfenis. De bundel is stilistisch heterogeen. De slotreeks is persoonlijk maar daarom niet minder indringend. De dichteres ontmoet er de dood, de andere in zichzelf. Dit leidt tot een intense meditatie over het bestaan. De ‘minne’ vormt het sluitstuk dat zin geeft aan het menselijk…Lees verder

Over Lucienne Stassaert

Lucienne Stassaert (Antwerpen, 10 januari 1936) is een Vlaams schrijver, dichter en beeldend kunstenaar

Werken

  • Verhalen van de jonkvrouw met de spade (1964)
  • Camera Kraamkliniek (1967)
  • Fossiel (1969)
  • De houtworm (1970)
  • Het dagelijkse feest (1970)
  • De fiets (1971)
  • De ladder (1971)
  • Reis vandaag niet naar Amerika (1971)
  • Het stenenrijk (1973)
  • In de klok van de machine tikt een mens (1973)
  • De blauwe uniformen (1974)
  • Vergeten grens (1974)
  • Best mogelijk (1975) (ANV-Visser Neerlandia-prijs)
  • Een kleine zeeanemoon (1975)
  • Elixir d'Anvers (1976)
  • De sprekende gelijkenis (1978)
  • Gedichten van de jonkvrouw met de spade (1978)
  • Parfait amourLees verder op Wikipedia