In haar tweede roman (na: 'Tot waar we kijken kunnen'*) volgt de auteur (1972) en docent creatief schrijven drie generaties Marokkaanse vrouwen. Als grootmoeder Safia in een Nederlands ziekenhuis op sterven ligt, vertrouwt ze haar veertigjarige dochter Mariam een groot geheim toe. Safia wil haar eerste kind, de zoon die ze niet zag opgroeien, graag weerzien voor haar dood. Mariam vertrekt met haar man naar haar geboorteland Marokko om haar verloren broer te gaan zoeken en het ouderlijk huis te verkopen. Haar eigen dochter Aya, die geneeskunde studeert en op het punt staat om te trouwen, verzamelt intussen moed om haar ouders op te biechten dat ze zwanger is en met haar studie wil stoppen. De auteur brengt de drie vrouwen afwisselend in beeld. Ze raakt hierbij interessante thema’s aan als de druk van familiegeheimen, de bepalende rol van tradities, eergevoel en schaamte, de manieren waarop emoties intergenerationeel doorwerken. De scènes waarin de motieven impliciet verweven zijn in het verhaal raken de lezer het sterkst, maar vaak is de benadering te expliciet uitleggerig om blijvend te boeien.