In het najaar van 1944 strijkt een filmploeg neer in een Beiers bergdorpje. Officieel om een nazi-propagandafilm te maken, maar voor de betrokkenen is het belangrijkste motief om weg te zijn uit het door de oorlog bedreigde Berlijn. Door gebrek aan materiaal en menskracht valt er amper te werken en dient de schijn te worden opgehouden. Maar in de betrekkelijke veiligheid van het dorp krijgt de filmploeg toch te maken met dramatische gebeurtenissen. De Zwitserse auteur (1946), bekend van de roman 'Het lot van de familie Meijer', presenteert het verhaal als een reconstructie aan de hand van een manuscript van een Amerikaanse filmhistoricus, diens interviews in 1986 met een actrice uit die tijd, dagboeknotities van de scenarioschrijver en diverse andere 'bronnen' zoals fictieve Wikipedia-pagina's. Dat is even wennen, maar het is zo knap gedaan dat een spannend verhaal ontstaat, hoewel het verloop van de geschiedenis niet heel verrassend is. Een boek dat speelt met feit en fictie (tot in de filmografieën achterin), over hoe mensen herinneringen verfraaien en leugens vertellen om te overleven.